มหัศจรรย์ของลมหายใจแก้ได้ทุกเรื่อง

ตั้งแต่ตื่นเช้าจนเข้านอน คนส่วนใหญ่จะเสพแต่เรื่องนอกกาย มองไป คิดไป ดูไปแต่เรื่องอื่นๆ เช่นเรื่องงาน เรื่องปากท้อง เรื่องครอบครัว เรื่องอาชีพ หรือเรื่องอะไรก็แล้วแต่ สิ่งที่ได้รับก็จะมีทั้งความสุข และความทุกข์ ถ้าสุขก็ดีไป แล้วถ้าทุกข์ล่ะจะแก้ยังไงถึงจะหาย หรือถึงจะเจอทางออกที่ดี

อยากแนะนำวิธีที่ด้ผลดีที่สุดคือ ย้อนกลับมาดูตัวเอง หลับตาดูลมหายใจของตัวเอง ให้รู้แค่ว่าหายใจเข้า - หายใจออก แค่นี้พอ ไม่ต้องไปคิดเรื่องอื่น ถ้าใจมันมัวแต่คิดเรื่องอื่นให้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ให้เต็มปอดแล้วค่อยๆปล่อยออกมา ทำซัก 3 - 4 ครั้ง แล้วหายใจเป็นปกติ เอาจิตมาดูลมหายใจใหม่ ทำอย่างนี้เรื่อยไป  แต่ถ้าทำยังไงมันก็คอยว่อกแว่กตลอดเอาไม่อยู่  ไม่เป็นไร เอาใหม่...มันอยากคิดก็ให้มันคิดไป เอาจิตตามความคิดไป ตามมันไปดูซิว่ามันจะไปถึงไหน ตามไปให้รู้ว่ามันคิดอะไร   แต่ให้ตามไปแค่รู้เฉยๆนะ อย่าไปช่วยมันคิดต่อ อย่าไปออกความเห็นกับมันว่ามันถูก หรือไม่ถูก มันดีหรือไม่ดี ...ให้เหมือนกับเราเลี้ยงเด็ก ๆ จะคลานไปเราก็เดินตามอย่างเดียว ไม่ต้องไอยากรู้ว่าจะคลานไปทำอะไร จะคลานไปไหน ให้ฝึกทำบ่อยๆให้มีสติรู้ทันความคิด  ไม่นานจะพบว่า  เอ้อ!....ลมหายใจเรานี่ดีนะ เรามีของมหัศจรรย์อยู่กับตัว ช่วยได้หลายอย่าง ช่วยให้หายกลุ้มใจหายทุกข์ใจ  ช่วยให้หายปวดหัวไมเกรน  ช่วยให้ความจำดีขึ้น อ่านหนังสือท่องตำราจำง่ายขึ้น ที่สำคัญที่สุดช่วยให้เราพบกับความสุขสบายกายสบายใจอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อนในชีวิต  แต่...ถ้าทำได้ทุกวันสิ่งมหัศจรรย์กว่านั้นจะตามมาอย่างคาดไม่ถึง

....รู้เรื่องคนอื่นมีแต่ร้อนใจ
    รู้เรื่องในใจมีแต่ความเย็น....

คำอธิษฐานเวลาทำบุญ

คำอธิษฐานเวลาทำบุญ

ขอให้ทุกท่านได้รับแต่สิ่งดีๆ ตลอดไป สาธุ

ขอบุญที่ข้าพเจ้าได้กระทำมาทั้งหมดในอดีตชาติและชาตินี้ จงถึงแก่เจ้ากรรมนายเวรที่มีมาถึงตัว และผู้ปกปักรักษาดูแลช่วยเหลือข้าพเจ้าและครอบครัว ทุกภพทุกภูมิ ขอบุญนี้จงเป็นปัจจัยให้ข้าพเจ้า ......พ้นจากสภาวะการณ์คับขันและเลวร้ายให้อยู่รอดปลอดภัย มิพบกับความยากลำบาก ณ ปัจจุบัน และอนาคต หากไม่ถึงเพียงใด ขอให้คำว่าไม่มีไม่รู้ในสิ่งที่ดี จงอย่าได้ปรากฎแก่ข้าพเจ้า ขอให้หน้าที่การงานที่ข้าพเจ้ากระทำอยู่ ให้ได้กระทำได้สำเร็จอย่างมั่นคง ขอพระจงเป็นสักขีพยานในการอธิษฐานจิตของข้าพเจ้าในครั้ง นี้ด้วยเทอญ (และจากนี้จงกอบแต่กรรมดี)

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสเอาไว้ว่า

" การให้ธรรมเป็นทานชนะการให้ทั้งปวง "

นันทวัฒน์ กุลเดชปริยวิศว์

http://facebook.com/nunthawat.kk
http://twitter.com/nouikk

การถวายสังฆทาน

คิดว่าหลายคนคงยังไม่ค่อยเข้าใจ​ว่า ถวายสังฆทานคืออะไร และได้บุญมากน้อยแค่ไหน

 

         การถวายสังฆทาน คือการถวายทานแด่คณะสงฆ์ เป็นการทำบุญที่คนไทยเชื่อกันว่​า เป็นการทำทานที่ได้บุญมาก เพราะสังฆทาน เป็นการถวายทานที่ไม่ระบุเฉพาะว​่าเป็นพระสงฆ์รูปใด และคำว่า "พระสงฆ์" พระพุทธเจ้าให้ หมายถึง ผู้ที่บรรลุธรรมชั้นต้นขึ้นไป นั่นคือตั้งแต่ พระโสดาบัน ขึ้นไป พระสกิทาคามี พระอนาคามี จนถึงพระอรหันต์ แต่เมื่อไม่สามารถทราบได้ว่าพระ​รูปใดบรรลุธรรมชั้นไหน พระพุทธเจ้าท่านให้ อนุโลมเอา สมมุติสงฆ์(คือพระที่เราเห็นตาม​ วัดทั่วไปนี่แหละ) ที่มีศีลบริสุทธิ ตั้งแต่ 4 รูปขึ้นไป เป็นองค์คณะของ "พระสงฆ์" 

        การถวายสังฆทานนี้ได้บุญ 10,000 ล้านเท่าขึ้นไป จนถึงไม่มีประมาณ​ การถวายทานแด่พระภิกษุโดยเฉพาะเ​จาะจง ไม่ถือว่าเป็นการถวายสังฆทาน และการถวายถังที่เราเรียกว่า "ถังสังฆทาน" แด่พระรูปใดรูปหนึ่งไม่ถือว่าเป​ ็นการถวายสังฆทานเช่นกัน 

       การถวายสังฆทานที่ถูกต้อง ต้องไม่มีเงินใส่ซองแนบไปด้วย เพราะการถวายเงินให้พระ เมื่อพระรับพระก็ผิดศีลอาบัติทันที แทนที่เราจะได้บุญกลับได้บาป หากต้องการถวายเงินให้ถวายแด่มั​คทายกหรือ วัยยาวัจกรของวัดให้รับแทนพระ ส่วนหลังจากที่เราถวายไปแล้วมัค​ทายกหรือวัยยาวัจกร จะเก็บไว้เป็นส่วนของสงฆ์ หรือตามที่พระเห็นสมควรก็สุดแล้​วแต่ ตัวเงินมอบให้วัยยาวัจกรของวัด ส่วนซองที่เขียนจำนวนเงินถวายให้พระ แล้วกราบเรียนท่านว่า ...ข้าพเจ้าได้ถวายปัจจัย เป็นเงินจำนวน ......บาท เพื่อใช้ในกิจของสงฆ์ โดยมอบไว้ให้กับวัยยาวัจกรของวัด แล้ว  หากพระคุณเจ้าประสงค์จะใช้  ให้เรียกได้จากวัยยาวัจกร  (โดยประมาณนี้)

         ของที่จะถวายสังฆทาน โดยหลักจะเป็นอาหารที่ฉันได้ทันที ส่วนสิ่งของที่จำเป็นสำหรับภิกษ​ ุสามเณร เช่น สบง จีวร ผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ เครื่องกระป๋อง นม อาหารแห้ง เป็นต้น รวมถึง ชา กาแฟ โอวัลติน ตามความจำเป็น ตามความพอใจของผู้ที่จะทำสังฆทา​น ถือว่าเป็นของบริวาร

         ถ้าต้องการอุทิศส่วนบุญ ส่วนกุศลให้แก่ผู้ใด ผู้ถวายทานก็มักจะบอก หรือเขียนชื่อ นามสกุล ให้แก่พระภิกษุ เพื่อท่านจะได้ทำพิธี อุทิศส่วนกุศลไปยังผู้ที่บอกชื่​อนั้น ๆ การทำพิธีถวายสังฆทาน ไม่มีอะไรยุ่งยาก เมื่อนำสิ่งของไปและพระสงฆ์รู้ค​วามประสงค์ ท่านก็จะ
ให้จุด ธูป เทียน แล้วก็ว่า นะโม 3 จบ แล้วกล่าวถวาย สังฆทาน ดังนี้

         “ อิมานิ มะยัง ภันเต ภัตตานิ สะปะริวารานิ ภิกขุสังคัสสะ โอโณชะยามะ สาธุโน ภันเต ภิกขุ สังโฆ อิมานิ ภัตตานิ สะปะริวารานิ ปฏิคัณหาตุ อัมหากัง ฑีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ ”
“ ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลาย ขอน้อมถวายภัตตาหาร กับทั้งบริวารทั้งหลายเหล่านี้แ​ด่พระภิกษุสงฆ์ ขอพระภิกษุสงฆ์จงรับ ซึ่งภัตตาหาร กับทั้งบริวารทั้งหลายเหล่านี้ข​องข้าพเจ้าทั้งหลาย เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขแก่ข้าเจ้าทั้งหลาย​ สิ้นกาลนานเทอญ ”
พระสงฆ์จบจะ “สาธุ” แล้วก็ถวายของที่เป็นสังฆทานทั้​งหมดให้ท่านโดยเริ่ม แล้วท่านก็จะให้ศีล ให้พร ยถา สัพพี ผู้ถวายสังฆทานก็กรวดน้ำ แผ่ส่วนบุญกุศล เป็นอันเสร็จพิธี


         หมายเหตุ
การถวายสังฆทานถือว่าเป็นการถวา​ยทานให้พระสฆ์ หากพระสงฆ์ประสงค์จะแบ่งปันอาหา​ร หรือของบริวาร ให้กับญาติโยม ต้องมีการ "อุปโลกสังฆทาน" หรือ มีพระรูปหนึ่งทำหน้าที่แจกของสง​ฆ์ซะก่อน โดยมีมติของสงฆ์ให้แจกได้ หากมีพระรูปใดรูปหนึ่งทำโดยพละการไม่ถือว่าเป็นมติ​สงฆ์ ใครที่รับไปกินไปใช้ ตายไปเป็นเปรตเพราะกินของสงฆ์ 

พระโสดาบัน ไม่ใช่เรื่องยากหากรู้จริง

พระโสดาบัน 

จากการเทศนาของพระราชพรหมยาน (หลวงพ่อฤาษีลิงดำ)

  

      คนที่เป็นพระโสดาบันแล้วมีอารมณ์เป็นยังไง ส่วนใหญ่คนทั้งหลายมักจะมีความรู้สึกว่า คนที่เข้ามาเจริญพระกรรมฐาน หรือสมถภาวนา หรือ วิปัสสนาญาณ และเริ่มเข้ามาเจริญแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องตัดหมดนั้นเป็นความรู้สึกผิดของท่านผู้มีความคิดอย่างนั้น

            ความจริงการเจริญพระสมณธรรมมีอารมณ์เป็นขั้น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านที่ทรงจิตเป็น ขณิกสมาธิ อุปจารสมาธิหรือ อัปปนาสมาธิ สำหรับอัปปนาสมาธินี้หมายถึงอารมณ์ฌาน ตั้งแต่ฌานที่ 1 ถึงฌานที่ 8 อารมณ์ประเภทนี้จะระงับได้เพียงนิวรณ์ 5 ประการ แต่ก็เป็นเพียงระงับเท่านั้นไม่ใช่ตัด ถ้ายังมีความประมาทจิตคิดชั่ว ฌานก็สลายตัว เป็นอันว่าผู้ทรงฌานโดยเฉพาะอย่างยิ่งฌานโลกีย์ ยังไม่มีความหมาย  ท่านที่จะตัดอบายภูมิได้จริง ๆ ก็คือ ตั้งแต่พระโสดาบันขึ้นไป

            คำว่า พระโสดาบัน แปลว่า ผู้เข้าถึงกระแสพระนิพพาน

            ฉะนั้นพระโสดาบันก็ยังตัดอะไรไม่ได้หมด เป็นแต่เพียงว่ามีอารมณ์ชนะสังโยชน์ 3 ประการเบื้องต้น แต่เพียงอย่างอยาบเท่านั้น  คือ
                      

1. มีความรู้สึกว่าสภาพร่างกายหรือว่าขันธ์ 5 เป็นเรา เป็นของเรา เรามีในขันธ์ 5 คือ รูป  เวทนา  สัญญา  สังขาร  และ วิญญาณ

            ยังไม่สามารถตัดขันธ์ 5 ได้เด็ดขาด  ยังมีความรู้สึกว่าร่างกายเป็นเรา เป็นของเรา แต่ทว่าความรู้สึกของท่านมีความดีอยู่หน่อยหนึ่งว่าเราจะต้องตาย ยังไง ๆ ก็ต้องตายแน่  มีอารมณ์คิดถึงคำสั่งสอนของสมเด็จพระธรรมสามิสร ที่ทรงตรัสว่า ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง แต่ความตายเป็นของเที่ยง ท่านทั้งหลายจงอย่ามีความประมาทในการสร้างความดี
          
            นี่ว่ากันถึงอารมณ์ของพระโสดาบัน เมื่อจิตเข้าถึงพระโสดาบันแล้ว มีความไม่ประมาทในชีวิต มีความรู้สึกเสมอว่าเราจะต้องแก่ เราจะต้องตาย   จะตายตั้งแต่ความเป็นเด็ก หรือ ความเป็นหนุ่มเป็นสาว ความเป็นคนแก่ อาการที่จะตาย อาจจะด้วยโรคภัยไข้เจ็บ อาจจะตายด้วยอุบัติเหตุ หรือตายเช้า ตายสาย ตายบ่าย ตายเที่ยง ตายกลางคืน ตายดึก ตายหัวค่ำก็เอาแน่นอนไม่ได้ อาจตายได้ทุกเวลา

            ฉะนั้น พระโสดาบันจึงไม่ประมาทในชีวิต คิดว่าถ้าเราจะตายก็เชิญ แต่เราจะตายอยู่กับความดี

2.ไม่มีความสงสัย ในคำสอนของพระพุทธเจ้า พิจารณาหาความจริงว่า  พระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นปัจจัยให้เกิดความสุข

3. พระโสดาบันย่อมทรงศีลบริสุทธิ์  ถ้าเป็นฆราวาสก็มีศีล 5 เป็นปกติ มีศีล 5 บริสุทธิ์อยู่ตลอดเวลา ไม่มีเจตนาในการทำลายศีล รักษาศีลบริสุทธิ์ ไม่ทำลายศีลด้วยตนเอง ไม่ยุให้บุคคลอื่นทำลายศีล แล้วก็ไม่ยินดีเมื่อบุคคลอื่นทำลายศีลแล้ว เป็นอันว่าพระโสดาบันเป็นผู้มีความทรงอารมณ์อยู่ในศีลเป็นสำคัญ หนักหน่วงในเรื่องของศีล ยอมตัวตายดีกว่าศีลขาด

            จะมีความรักพระนิพพานอย่างยิ่ง คือมีความรู้สึกอยู่เสมอว่ามนุษย์โลกก็ดี เทวโลกก็ดี พรหมโลกก็ดี ไม่เป็นแดนแห่งความสุข ถ้าเราเกิดเป็นมนุษย์ มันก็ทุกข์ตลอดเวลา ถ้าเกิดเป็นเทวดาก็พักทุกข์ชั่วคราว หรือ พรหมก็เช่นเดียวกัน ถ้าหมดบุญวาสนาบารมีแล้วก็จะต้องจากเทวดา จากพรหมมาเกิดเป็นคนบ้าง บางรายก็เกิดเป็นสัตว์นรก เป็นเปรต เป็นอสุรกาย เป็นสัตว์เดรัจฉาน เป็นอันว่าเขตทั้ง 3 จุด ไม่มีความหมายสำหรับใจ
          
            พระโสดาบันมีความรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลก มันเป็นของธรรมดา   เห็นการนินทาว่าร้ายที่เขาว่าเราเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่เกิดมาในโลกมันเป็นอย่างนี้ ความป่วยไข้ไม่สบายเกิดขึ้น การพลัดพรากจากของรักของชอบใจเกิดขึ้น มีความรู้สึกหนักไปในด้านของธรรมดา

            พระโสดาบันยังมีความรักในระหว่างเพศ  ยังมีการแต่งงาน   แต่...อยู่ในขอบเขตของศีล รักในรูปโฉมโนมพรรณ มีการแต่งงานกันได้ระหว่างสามีภรรยาของตนเอง ยอมเคารพในสิทธิซึ่งกันและกัน ไม่นอกใจสามีและภรรยา ขึ้นชื่อว่า กาเมสุมิจฉาจาร จะไม่มีสำหรับพระโสดาบัน จะทำให้ครอบครัวนั้นมีอารมณ์เป็นสุข

            พระโสดาบันยังมีความโกรธ  แต่ทว่าพระโสดาบันมีแต่อารมณ์โกรธ ไม่ประทุษร้ายให้เขามีการบาดเจ็บ และไม่ฆ่าคนหรือสัตว์ที่ทำให้ตนโกรธ ให้ถึงแก่ความตาย เป็นอันว่าความโกรธหรือความพยาบาทของท่าน อยู่ในขอบเขตของศีล จิตโกรธแต่ว่าไม่ทำร้าย ไม่อาฆาตพยาบาทคือ แตกต่างกับคนธรรมดาตรงนี้

            พระโสดาบันยังมีความอยากรวย  การอยากรวยของพระโสดาบัน คือ ต้องการความรวยในด้านสุจริตธรรมเท่านั้น เรียกว่า การทุจริตคิดร้ายคดโกงบุคคลอื่นใด ไม่มีในอารมณ์จิตของพระโสดาบัน ประกอบอาชีพด้วยความสุจริต

             พระโสดาบันยังมีความหลงใน  รูปสวย รสอร่อย  กลิ่นหอม  เสียงเพราะ   สัมผัสระหว่าเพศยังมีอยู่ แต่ความหลงของพระโสดาบันนั้น อยู่ในกรอบของศีล

     
                          องค์ของพระโสดาบัน


            คำว่า องค์ ก็ได้แก่ อารมณ์จิตที่ทรงไว้อย่างนั้นอย่างแนบแน่นสนิท นั่นก็คือ

            1.พระโสดาบันมีความเคารพในพระพุทธเจ้าอย่างจริงใจ ไม่คลายในความเคารพในพระพุทธเจ้า ไม่ว่าจะมีเหตุผลใด ๆ เกิดขึ้น ใครจะมาจ้างให้รางวัลมาก ๆ ให้กล่าวว่าพระพุทธเจ้าไม่ใช่พระพุทธเจ้า พระธรรมไม่ใช่พระธรรม พระสงฆ์ไม่ใช่พระสงฆ์ แม้แต่พูดเล่นพระโสดาบันก็ไม่พูด ทั้งนี้เพราะว่าอะไร เพราะว่าท่านมีความเคารพในพระพุทธเจ้า มีความเคารพในพระธรรม มีความเคารพในพระอริยสงฆ์อย่างจริงใจ แต่ทว่าระวังให้ดี ถ้าพระสงฆ์เลว พระโสดาบันไม่ใส่ข้าวให้กิน

            ตัวอย่าง ภิกษุโกสัมพี มีความประพฤติชั่ว ตอนนั้นฆราวาสที่เป็นพระอริยเจ้านับหมื่น ไม่ยอมใส่ข้าวให้กิน เพราะถือว่าเป็นโจรปล้นพระพุทธศาสนา เป็นผู้ทำลายความดี ไม่ใช่ว่าเป็นพระอริยเจ้าแล้วละก็ จะเมตตาไปเสียทุกอย่าง ท่านเมตตาแต่คนดีหรือว่าบุคคลผู้ใดมีความประพฤติชั่วท่าน แนะนำแล้วสามารถจะกลับตัวได้ พระโสดาบันก็เมตตา ถ้าเขาชั่วแนะนำแล้วไม่สามารถจะกลับตัวได้ พระโสดาบันก็ทรงอุเบกขา คือ เฉยไม่สงเคราะห์
            2.  พระโสดาบันมีศีลบริสุทธิ์ ขอพูดย่อให้สั้น เพราะองค์ของพระโสดาบันก็คือ
            (1) มีความเคารพในพระพุทธเจ้า
            (2) มีความเคารพในพระธรรม
            (3) มีความเคารพในพระอริยสงฆ์

            นี่จัดเป็นองค์ที่มี 3 ประการ
            (4) และสิ่งที่จะแถมขึ้นมาก็คือรักพระนิพพานเป็นอารมณ์ ทำทุกสิ่งทุกอย่างไม่หวังผลตอบแทน ไม่หวังความดีมีชื่อเสียงในชาติปัจจุบัน มีความรู้สึกต้องการอยู่อย่างเดียวว่าเราทำความดีทุกอย่างเพื่อพระนิพพานเท่านั้น
       
              จงอย่าไปคิดว่าพระโสดาบันเลอเลิศไปถึงอารมณ์อรหันต์โดยมากมักจะคิดว่าอารมณ์ของพระอรหันต์เป็นอารมณ์ของพระโสดาบัน ก็เลยทำกันไม่ถึง นี่เป็นการคิดผิด ความจริงการเป็นพระโสดาบันเป็นง่าย มีอารมณ์ไม่หนักที่หนักจริง ๆ ก็ คือ ศีลอย่างเดียว

            พระโสดาบันจัดเป็น 3 ขั้น คือ

            1.สัตตักขัตตุง สำหรับที่ท่านเป็นพระโสดาบันมีอารมณ์ยังอ่อน จะต้องเกิดและตายในระหว่างเทวดาหรือพรหมกับมนุษย์อีกอย่างละ 7 ชาติ เป็นมนุษย์ชาติที่ 7 และเข้าถึงความเป็นอรหัตผล

            2. ถ้ามีอารมณ์เข้มแข็งปานกลาง ที่เรียกกันว่า โกลังโกละ อย่างนี้จะทรงความเป็นเทวดาหรือมนุษย์อีกอย่างละ 3 ชาติครบเป็นมนุษย์ชาติที่ 3 เป็นพระอรหันต์

            3.สำหรับพระโสดาบันที่มีอารมณ์เข้มแข็งเรียกว่า เอกพิชี นั่นก็จะเกิดเป็นเทวดาอีกครั้งเดียว มาเกิดเป็นมนุษย์แล้วก็เป็นพระอรหันต์

            4.ที่พูดตามนี้ หมายความว่า ท่านผู้นั้นเมื่อเป็นพระโสดาบันแล้วเกิดใหม่ไม่ได้พบพระพุทธศาสนา จะต้องฝึกฝนตนเองอยู่เสมอทุกชาติ แต่ว่าความเป็นมิจฉาทิฏฐิในชาติต่อ ๆไป จะไม่มีแก่พระโสดาบัน เพราะว่า พระโสดาบันไม่มีสิทธิที่จะไปเกิดเป็นสัตว์นรก เป็นเปรต เป็นอสุรกาย เป็นสัตว์เดรัจฉาน จะเกิดได้แค่ช่วงแห่งความเป็นมนุษย์กับเทวดาหรือพรหมสลับกันเท่านั้น

            เป็นอันว่าพระโสดาบันนี่ ถ้าท่านทั้งหลายพิจารณาให้ดีแล้ว ก็มีความรู้สึกว่าเป็นของไม่ยาก

       หากพวกเราทั้งหลาย อยากหนีพ้นจากนรก คือตายไปแล้วไม่ต้องไปนรก ให้เร่งปฏิบัติตามเพื่อความเป็น พระโสดาบัน ให้ได้ภายในชาตินี้

            ขอตั้งจิตอธิษฐาน ขอเป็นพระโสดาบันในชาตินี้  เกิดชาติต่อไปขอให้เกิดในพระพุทธศาสนาเทอญ
          

ทำบุญอย่างไรให้ได้บุญมาก

         
            ปัจจุบันพวกเราชาวพุทธทั้งหลาย ยังมีความเข้าใจเรื่องการทำบุญที่ถูกวิธีน้อยมาก  ดังนั้น การทำบุญจึงทำกันมาตามที่บรรพบุรุษ หรือ คนทั้งหลายเขาทำกัน การทำบุญถ้าเปรียบเหมือนการลงทุนทำการค้า  ลงทุนไปเท่ากันแต่ผลกำไรได้กลับมาไม่เท่ากัน  ผู้รู้ธรรมะมีปัญญาพึงทำบุญให้ถูกวิธี  เพราะบางทีการทำบุญผิดวิธีนั้น  นอกจากจะไม่ได้บุญ ได้บุญน้อย  หรืออาจจะได้บาปไปแทนก็ได้

            การทำบุญมีองค์ประกอบหลักอยู่ 2 อย่าง คือ

1.วัตถุทานต้องได้มาโดยชอบ ไม่ได้มาโดยเบียดเบียนผู้อื่น ถือเป็นวัตถุทานที่บริสุทธิ์

2.เจตนาในการทำบุญต้องบริสุทธิ์ คือมีเจตนาทานด้วยจิตยินดี เป็นกุศล ไม่กังวล ไม่มัวหมอง

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสเอาไว้ว่า แม้วัตถุทานจะบริสุทธิ์ดี เจตนาในการทำทานจะบริสุทธิ์ดี จะทำให้ทานนั้นมีผลมากหรือน้อย ย่อมขึ้นอยู่กับเนื้อนาบุญเป็นลำดับต่อไปนี้คือ

1. ทำทานแก่สัตว์เดรัจฉานได้บุญ 100 เท่า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่มนุษย์ แม้จะเป็นมนุษย์ที่ไม่มีศีล ไม่มีธรรมเลยก็ตาม ทั้งนี้เพราะสัตว์ย่อมมีบุญวาสนาบารมีน้อยกว่ามนุษย์และสัตว์ไม่ใช่เนื่อนาบุญที่ดี

2. ให้ทานแก่มนุษย์ที่ไม่มีศีลได้บุญ 1,000 เท่า ไม่มีธรรมวินัย แม้จะให้มากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล 5 แม้จะให้เพียงครั้งเดียว

3. ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล 5ได้บุญ 10.000 เท่า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล 8 แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

4. ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล 8 ได้บุญ 100,000 เท่าขึ้นไป แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่ผู้ที่มีศีล 10 คือสามเณรในพระพุทธศาสนา แม้จะได้ถวายทายเพียงครั้งเดียวก็ตาม(ทำทานให้กับมนุษย์ที่รักษาศีลอุโบสถ ได้บุญ 100,000 เท่า)

5. ถวายทานแก่สามเณรซึ่งมีศีล 10 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานดังกล่าวแก่พระสมมุติสงฆ์ ซึ่งมีศีลปาฎิโมกข์สังวร 227 ข้อ

พระด้วยกันก็มีคุณธรรมแตกต่างกัน จึงเป็นเนื้อนาบุญที่ต่างกัน บุคคลที่บวชเข้ามาในพระพุทธศาสนามีศีลปาฎิโมกข์สังวร 227 ข้อนั้น องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังไม่ตรัสเรียกว่าเป็น "พระ" แต่เป็นเพียง "พระสมมุติ" เท่านั้น เรียกกันว่า "สมมุติสงฆ์" พระที่แท้จริงนั้น หมายถึงบุคคลที่บรรลุธรรม ตั้งแต่พระโสดาปัตติผลเป็นพระโสดาบันเป็นต้นไป ไม่ว่าท่านผู้นั้นจะได้บวชหรือเป็นฆราวาสก็ตาม นับว่าเป็น "พระ" ทั้งสิ้น และพระด้วยกันก็มีคุณธรรมต่างกันหลายระดับชั้น จากน้อยไปหามากดังนี้ พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี พระอรหันต์ พระปัจเจกพุทธเจ้า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและย้อมเป็นเนื้อนาบุญที่แตกต่างกัน ดังต่อไปนี้

6. ถวายทานแก่พระสมมุติสงฆ์ที่มีศีลครบ 227 ข้อได้บุญอย่างน้อย 1 ล้านเท่า เป็นอย่างน้อย
 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้รับบุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระโสดาบัน แม้จะได้ถวายทานดังกล่าวแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม(ความจริงยังมีการแยกเป็น พระโสดาปัตติมรรคและพระโสดาปัตติผล ฯลฯ เป็นลำดับไปจนถึงพระอรหันตผล แต่ในที่นี้จะกล่าวแต่เพียงย่นย่อพอให้ได้ความเท่านั้น)

7. ถวายทานแก่พระโสดาบันได้บุญอย่างน้อย 10 ล้านเท่าเป้นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระสกิทาคามี แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

8. ถวายทานแก่พระสกิทาคามีได้บุญอย่างน้อย 100 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระอนาคามี แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

9. ถวายทานแก่พระอนาคามีได้บุญอย่างน้อย 1,000 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย  แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระอรหันต์ แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

10. ถวายทานแก่พระอรหันต์ได้บุญอย่างน้อย 10,000 ล้านเท่า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

11. ถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้าได้บุญอย่างน้อย 100,000 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

12. ถวายทานแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้บุญอย่างน้อย 1,000,000 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายสังฆทานคณะสงฆ์ที่มี่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นประธาน แม้จะได้ถวายสังฆทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

13. การถวายสังฆทานที่มีองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่า การถวายวิหารทาน แม้จะได้กระทำแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม วิหารทาน ได้แก่การสร้างหรือร่วมสร้างโบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ ศาลาโรงธรรม ศาลาท่าน้ำ ศาลาที่พักอาศัยคนเดินทาง อันเป็นสาธารณประโยชน์ที่ประชาชนได้ใช้ประโยชน์ร่วมกัน อนึ่ง การสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณประโยชน์หรือสิ่งที่ประชาชนใช้ประโยชน์ร่วมกัน แม้จะไม่เกี่ยวเนื่องกับกิจในพระพุทธศาสนา เช่น โรงพยาบาล โรงเรียน บ่อน้ำ แท็งก์น้ำ ศาลาป้ายรถยนต์โดยสารประจำทาง สุสาน เมรุเผาศพ ก็ได้บุญมากในทำนองเดียวกัน

14. การถวายวิหารทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง(100 หลัง) ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ธรรมทาน แม้จะให้แต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม การให้ธรรมทานก็คือการเทศน์ การสอนธรรมะแก่ผู้อื่นที่ยังไม่รู้ให้ได้รู้ ที่รู้อยู่แล้วให้รู้ยิ่งขึ้นไป ให้ได้เข้าใจในมรรค ผล นิพพาน ให้ผู้ที่เป็นมิจฉาทิฐิได้กลับใจเป็นสัมมาทิฐิ ชักจูงผู้คนให้เข้าปฏิบัติธรรม รวมตลอดถึงการพิมพ์การแจกหนังสือธรรมะ (อานิสงส์การให้ธรรมเป็นทาน..พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่าแม้ให้พระพุทธเจ้าพระ ปัจเจกพุทธเจ้าและพระอรหันตสาวกนั่งเรียงกันจากโลกมนุษย์ไปจนถึงพรมโลก แล้วถวายผ้าไตรครบทุกองค์ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ธรรมทาน)

อย่างไรก็ดี การให้ธรรมทาน แม้จะมากเพียงใด แม้จะชนะการให้ทานอื่นทั้งมวล ผลบุญนั้นก็ยังอยู่ในระดับที่ต่ำกว่า"ฝ่ายศีล" เพราะเป็นการบำเพ็ญบารมีคนละขั้นต่างกัน

   สรุป
 การทำทานจะได้บุญมากหรือน้อย ขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัย 3 ประการ คือ


1.ผู้ให้ทานมีเจตนาบริสุทธิ์
2.สิ่งที่ให้ทานนั้นได้มาด้วยความบริสุทธิ์ไม่ได้เบียดเบียนใครมา
3.จะได้บุญมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับผู้รับ ว่ามีศีลมากหรือน้อยเพียงใด ดังข้างต้น

  การจะทำบุญพระ พุทธเจ้าและพระปัจเจกพุทธเจ้า ไม่สามารถทำได้แล้ว จะไปทำบุญกับพระอรหันต์ พระอนาคามี พระสกิทาคามี หรือ พระโสดาบัน ก็ไม่รู้พระรูปไหน ดังนั้นพระพุทธเจ้าจึงบัญญัติไว้ว่า ให้ทำสังฆทานกับพระสมมุติสงฆ์(พระตามวัดที่เราเห็นทั่วไป)ตั้งแต่ 4 รูปขึ้นไป และต้องมีศีลครบทั้ง 227 ข้อ 
(ถ้าให้ดีต้องเอา มากเข้าไว้เพราะไม่รู้ว่าจะมีรูปไหนปาราชิกหรือไม่) การทำสังฆทานคือการทำทานด้วยอาหารและบริวาร (ยกเว้นเิงิน) การถวายให้พระต่ำกว่า 4 รูปไม่ถือว่าเป็นสังฆทาน 

     การทำทานที่ได้บาป  
คนส่วนใหญ่ 90 % มักจะถวายซองเงินให้พระเวลาทำบุญ ซึ่งแทนที่จะได้บุญกลับทำให้ได้บาปแทน เนื่องจากเราทำให้พระผิดศีล (อาบัติ) 

     หากอยาก จะถวายปัจจัย(เงิน)ให้พระ แล้วไม่ให้เป็นบาป มีวิธีทำได้คือมอบเงินให้กับไวยาวัจกรหรือมัคทายกของวัดหรือบุคคลที่ติดตาม พระมา แล้วบอกถวายพระท่านว่า...ข้าพเจ้า ได้ถวายปัจจัยจำนวน....บาท โดยได้มอบให้ไว้กับไวยาวัจกรหรือมัคทายกแล้ว หากพระคุณเจ้าประสงค์จะใช้สิ่งใดให้เรียกได้จากไวยาวัจกรหรือมัคทายกตามได้ ตามประสงค์....เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้นได้บุญแล้ว ส่วนเรื่องหลังจากนั้นไม่เกี่ยวกับเรา.....

----------------------------------------------------------------

   การทำบุญขั้นกลางคือการรักษาศีล

การรักษาศีลเป็นการเพียรพยายามเพื่อระงับโทษทางกายและวาจา เป็นเพียงกิเลสหยาบมิให้กำเริบขึ้น และเป็นการบำเพ็ญบุญบารมีที่สูงขึ้นกว่าการให้ทาน ทั้งในการถือศีลด้วยกันเอง ก็ยังได้บุญมากและน้อยต่างกันตามลำดับต่อไปนี้คือ

1. การให้อภัยทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถือศีล 5 แม้จะได้ถือเพียงครั้งเดียวก็ตาม

2. การถือศีล 5 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังไก้บุญน้อยกว่าการถือศีล 8 แม้ได้ถือเพียงครั้งเดียวก็ตาม

3. การถือศีล 8 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถือศีล 10 คือการบวชเป็นสามเณรในพระพุทธศาสนา แม้จะบวชได้แต่เพียงวันเดียวก็ตาม

4. การที่ได้บวชเป็นสามเณรในพระพุทธศาสนา แล้วรักษาศีล 10 ไม่ให้ขาด ไม่ด่างพร้อย แม้จะนานถึง 100 ปี ก็ยังได้บุญน้อยกว่าผู้ที่ได้อุปสมบทเป็นพระสมมุติในพระพุทธศาสนามีศีล ปาฏิโมกข์สังวร 227 แม้จะบวชได้เพียงวัยเดียวก็ตาม
     
       การทำบุญที่ง่ายที่สุดและไม่ต้องลงทุนอะไรเลย คือการรักษาศีล การสวดมนต์ และการทำภาวนาสมาธิ ซึ่งการภาวนาทำสมาธิเป็นการทำบุญขั้นสูง


***แน่นอนครับว่า การรักษาศีล 5 แม้ 10,000 ครั้ง บุญก็ยังไม่เท่า นั่งสมาธิถึงขั้นเอกัคคตา เพียงครั้งเดียว***


คลิปศีลอุโบสถ #1.

http://www.youtube.com/watch?v=UlFWpXM7Xa0

คลิปศีลอุโบสถ #2.

http://www.youtube.com/watch?v=8MHkjo2Ig9I

ธรรมวิธี.........ลดเคราะห์ บรรเทา "กรรม" ธรรมวิถีลดเคราะห์บรรเทากรรม เสริมดวง สิริมงคลด้วยพลังบุญศักดิ์สิทธิ์

ไม่ว่าเราจะลำบากแค่ไหน  รู้สึกแย่มาก  หรือชีวิตจะอยู่ในช่วงที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา  ถ้าตั้งสติแล้วหันเข้าหนาพระรัตนตรัย ปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้า  (ซึ่งมีหลากหลายครอบคลุมทุกด้าน) สิ่งที่แย่ๆ จะดีขึ้นได้ในเวลาไม่นาน  ด้วยการหันมาถือศีลให้บริสุทธิ  และหมั่นทำกรรมฐาน  นั่งสมาธิ... ผมลองมาด้วยตัวเองแล้ว ให้ลอลองดูนะครับ


สุข ทุกข์ เกิดจากบุญ บาป กรรมดี กรรมชั่ว ดังนั้นการที่จะหลีกพ้นจากทุกข์โทษเวรภัยเคราะห์ร้ายทั้งหลาย ก็ด้วยพลังของความดีที่ตนเองได้สร้างเป็นหลักแล้ว ยังสามารถพึ่งพระรัตนตรัย ตลอดจน เทวฤทธิ์ รวมพลังบุญศักดิ์เป็นแสงสว่างแก่ชีวิทเป็นย่อเกิดความปห่งความดีงามของตนและคนอื่น

• แก้ววิเศษ มี่ค่ามหาศาลประมาณค่ามิได้ เป็นที่พึ่งได้จริง คือ พระรัตนตรัย ได้แก่ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ จึงให้ตั้งนะโม นมัสการบูชาพระ ถึงไตรสรณคมณ์ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ สัฃฆัง สะระณัง คัจฉามิ หางศรัทธามั่งคงย่อมเจริญทั้งทางโลกและทางธรรม เป็นแก้วสูงสุดในสามโลก
  

ศีล5#1.2.flv

การแก้อาถรรพ์ของชีวิต ของหลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม วัดอัมพวัน จ.สิงห์บุรี

การแก้อาถรรพ์ของชีวิต

พระราชสุทธิญาณมงคล

                                ความยากจน  ความโง่  ตระกูลต่ำ  อายุสั้น  มีโรคมาก  ไร้บริวาร  ขี้เหร่  เป็นผู้หญิงบัณเฑาะก์  เป็นใบ้บ้า  ตาบอด  หูหนวก  ทรัพย์วิบัติ  การเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน  เปรต  อสูรกาย  สัตว์นรก 

                ล้วนชื่อว่าเป็นอาถรรพ์  ตามหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา

                                บริจาคทาน                                                              แก้อาถรรพ์ข้อยากจน

                                การรับฟัง                                                                แก้อาถรรพ์ข้อโง่เขลา

                                การอ่อนน้อม                                                           แก้การเกิดในตระกูลต่ำ

                                การรักษาศีล                                                             แก้อายุสั้น (ศีลข้อ ๑)

                                การไม่เบียดเบียนสัตว์                                             แก้การมีโรคมาก

                                การสงเคราะห์สัตว์                                                   แก้การไร้บริวาร

                                การรักษาศีลไม่ขี้โกรธ                                              แก้การเกิดเป็นคนขี้เหร่

                                การรักษาศีลข้อ ๒                                                     แก้ทรัพย์วิบัติ

                                การรักษาศีลข้อ ๓                                                     แก้การเกิดเป็นผู้หญิงบัณเฑาะก์

                                การรักษาศีลข้อ ๔                                                     แก้ ตาบอด  หูหนวก  ไม่มีคนเชื่อถือ

                                การรักษาศีลข้อ ๕                                                     แก้เป็นใบบ้า  มีสติปัญญาดี

                การรดน้ำมนต์                                                          เสกเป่าล้างอาถรรพ์ให้ชีวิตไม่ได้

                                การบำเพ็ญบารมีเท่านั้น                                          จึงแก้อาถรรพ์ให้ชีวิตได้

       

                                  สาธุ ทำแล้วได้ผลจริงๆ  ขอให้เน้นการรักษาศีล 5 ในวันปกติ และ รักษาอุโบสถศีลในวันพระ

                                และหมั่นเร่งบำเพ็ญบารมี ด้วยการเจริญกรรมฐาน  ท่านจะเห็นผลเร็วหรือช้า ขึ้นอยู่กับการทำกรรมฐานของท่าน

ทำอย่างนี้มีแต่ความเจริญรุ่งเรือง

พรใดในโลกหรือจะสู้พรจากพ่อ-แม่ เมื่อใดชีวิตท่านตกต่ำ ใครเล่าที่ค้ำชู
ญาติพี่น้องไม่เหลียวมองดู มีพ่อและแม่ เท่านั้นที่คอยให้กำลังใจและยื่นมือมาช่วยเหลือตลอดเวลา

 ใครที่ได้เลี้ยงพ่อแม่ให้อยู่สุขสบายทั้งกายและใจ  นับว่ามีบุญมากแล้ว
ชีวิตนี้จะทำผิดอย่างไรก็ไม่ตกต่ำ ตราบใดที่ยังเลี้ยงดูท่าน
ท่านอยากได้อะไร ต้องการอะไร รีบหาให้อย่าได้ขัด
ท่านจะพูดผิดหูไปบ้าง อย่าถือสา
พ่อแม่คือคนธรรมดาสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับลูกแล้วเปรียบได้กับพระอรหันต์(จริงๆ)
ฉะนั้น การที่จะต่อปากต่อคำ เถียงท่าน หรือดุด่าว่าท่าน อย่าทำเลย...ตกนรกนะครับ (เพียงแค่นี้เองก็ตกนรกแล้ว) ถ้าอดไม่ได้จริงๆ ให้ท่านเอาไม้หน้าสามไปตีคนข้างบ้านให้แขนขาหัก ยังบาปน้อยกว่า

พระคุณพ่อแม่นั้นยิ่งใหญ่ พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า ต่อให้ดูแลพ่อแม่อย่างดี เอาพ่อไว้บนบ่าซ้าย เอาแม่ไว้บนบ่าขวา กินนอนขี้เยี่ยว รดตัวเราอยู่บนนั้นตลอดทั้งชีวิตของเรา ยังทดแทนพระคุณท่านไม่หมด
ทางที่จะทดแทนพระคุณพ่อ แม่ได้ หมด มีทางเดียวคือนำท่านให้เข้าถึงพระธรรม  ให้ท่านได้สั่งสมบุญ
บารมีไปเกิดในชั้นพรหมได้ (แต่ทำได้ยากนะ) ซึ่งอันนี้ก็แล้วแต่บุญของเรา และบุญของท่านด้วย

ฉะนั้น วันธรรมดาให้ชวนท่านรักษาศีล 5 ทุกวันพระ ชวนท่านรักษาอุโบสถศีล  ทำบุญโดยการหาของดีๆ อาหารชั้นเลิศไปถวายพระอรหันต์ที่บ้าน(พ่อ-แม่) นำดอกมะลิ หรือพวงมาลัยไปไหว้ท่าน ขอพรจากท่าน  อย่าได้ขาด ทำได้สม่ำเสมอเช่นนี้ชีวิตมีแต่ความรุ่งเรือง

 ขออนุโมทนากับท่านที่เห็นธรรม

    นันทวัฒน์ กุลเดชปริยวิศว์

ไม่อยากตกนรกต้องมาทางนี้

พระพุทธเจ้าทรงตรัสกับพระอานนท์



ดูก่อนอานนท์...


ถ้าอยากได้สุขอันใดก็ควรรู้จักสุขอันนั้นก่อน จึงจะได้ เมื่ออยากได้สุขในพระนิพพาน
 ก็ควรรู้จักสุขในพระนิพพาน  อยากได้สุขในมนุษย์แลสวรรค์ ก็ให้รู้จักสุขในมนุษย์แล
สวรรค์นั้นเสียก่อน จึงจะได้
ถ้าไม่รู้จักสุขอันใด ก็ไม่อาจยังความสุขอันนั้นให้เกิดขึ้นได้ ไม่เหมือนทุกข์ในนรก อันทุกข์ในนรกนั้นจะรู้ก็ตาม ไม่รู้ก็ตาม ถ้าทำกรรมที่เป็นบาปแล้ว ผู้ที่รู้ หรือผู้ที่ไม่รู้ก็ตกนรกเหมือนกัน

ถ้าไม่รู้จักนรก ก็ยิ่งไม่มีเวลาที่จะพ้นจากนรกได้
ถึงจะทำบุญให้ทานสักปานใด ก็ไม่อาจจะพ้นจากนรกได้
แต่มิใช่ว่าทำบุญให้ทาน มิได้บุญ 
ความสุขที่แต่การทำบุญนั้นมีอยู่ แต่ว่าเป็นความสุขที่ยังไม่พ้นจากทุกข์ในนรก
เมื่อยังไม่รู้ ไม่เห็นนรกตราบใด ก็ยังไม่พ้นจากนรกอยู่ตราบนั้น

ครั้นได้เข้าถึงนรกแล้ว เมื่อได้รู้ทางออกจากนรกได้แล้ว ปรารถนาจักพ้นจากนรกก็พ้นได้ เมื่อไม่อยากพ้นก็ไม่อาจพ้นได้ ต้องรู้จัก แจ้งชัดว่า นรกอยู่ในที่นั้น ๆ มีลักษณะอาการอย่างนั้น ๆ และควรจะรู้จักทางออกจากนรกให้แจ้งชัด

ทางออกจากนรกนั้นคือ ศีลห้า ศีลสิบ ศีลพระปาฏิโมกข์นั้นเอง
เมื่อรู้แล้วอยากจะออกให้พ้นก็ออกได้ ไม่อยากจะออกให้พ้นก็พ้นไม่ได้
ผู้ที่รู้กับผู้ที่ไม่รู้  ย่อมได้รับทุกข์ในนรกเหมือนกัน
ส่วนความสุขในมนุษย์ แลสวรรค์ แลพระนิพพานนั้น ต้องรู้จักจึงจะได้
ถ้าไม่รู้ ไม่เข้าใจ ไม่ได้เลย มีอาการต่างกันดังนี้...


ดูก่อนอานนท์...


มื่ออเยากรู้จักนรก แลสวรรค์ แลพระนิพพาน ก็ควรให้รู้เสียในเวลาก่อนที่ยังมีชีวิตอยู่
เมื่ออยากพ้นทุกข์ในนรก ก็รีบออกให้พ้นเสียตั้งแต่ยังไม่ตาย เมื่ออยากได้สุขในมนุษย์
หรือในสวรรค์ หรือในนิพพาน ก็รีบขวนขวายหาความสุขเหล่านั้นไว้แต่เมื่อยังไม่ตาย
จะถือว่าตายแล้วจึงจะพ้นทุกข์ในนรก ตายแล้วจึงจะไปสวรรค์ ไปพระนิพพานดั่งนี้ 
เป็นอันใช้ไม่ได้ เสียประโยชน์เปล่า

อย่าเข้าใจว่าเมื่อมีชีวิตอยู่สุขอย่างหนึ่ง เมื่อตายไปแล้วมีสุขอีกอย่างหนึ่ง
เช่นนี้เป็นความที่เข้าใจผิดโดยแท้ เพราะจิตมีดวงเดียว เมื่อมีชีวิตอยู่ก็จิตดวงนี้
เมื่อตายไปแล้วก็จิตดวงเดียวกันนี้...

ศีล5#1.2.flv

วิธีสร้างบุญบารมี

หนังสือธรรมะ : สมเด็จพระสังฆราช:

วิธีสร้างบุญบารมี

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก องค์ที่ ๑๙

วัดบวรนิเวศวิหาร

บุญ ความหมายตามพจนานุกรมพุทธศาสน์ของพระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) กล่าวว่า บุญ คือ เครื่องชำระสันดาน ความดี กุศล ความสุข ความประพฑติชอบทางกาย วาจา และใจ กุศลธรรม

บารมี คือ คุณความดีที่บำเพ็ญอย่างยิ่งยวด เพื่อบรรลุจุดหมายอันสูงยิ่ง

วิธีสร้างบุญบารมีในพระพุทธศาสนามีอยู่ ๓ ขั้นตอน คือการให้ทาน การถือศีล และการเจริญภาวนา ที่นิยมเรียกกันว่า "ทาน ศีล ภาวนา" ซึ่งการให้ทานหรือการทำทานนั้น เป็นการสร้างบุญที่ต่ำที่สุด ได้บุญน้อยที่สุด ไม่ว่าจะทำมากอย่างไรก็ไม่มีทางที่จะได้บุญมากไปกว่าการถือศีลไปได้ การถือศีลนั้นแม้จะมากอย่างไร ก็ไม่มีทางที่จะได้บุญมากเกินไปกว่าการเจริญภาวนาไปได้ ฉะนั้น การเจริญภาวนานั้น จึงเป็นการสร้างบุญบารมีที่สูงที่สุด ได้มากที่สุด ในทุกวันนี้เรารู้จักกันแต่การให้ทานอย่างเดียว เช่นการทำบุญตักบาตร ทอดกฐินผ้าป่า สละทรัพย์สร้างโบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ ส่วนการถือศีล แม้จะได้บุญมากกว่าการทำทาน ก็ยังมีการทำกันเป็นส่วนน้อย เพื่อความเข้าใจอันดี จึงขอชี้แจงการสร้างบุญบารมี อย่างไรจึงจะเป็นการลงทุนน้อยที่สุด แต่ได้บุญบารมีมากที่สุดดังนี้คือ

คลิกที่นี่เพื่ออ่านต่อ http://www.fungdham.com/book/prasungkarad.html

รักษาอุโบสถศีล (ศีล 8) ในวันพระ อานิสงส์ใหญ่

อุโบสถศีล คือการรักษาศีล ๘ ข้อ วันอุโบสถหรือวันพระนั้น เป็นวันที่เราจะต้อง อยู่เยี่ยงพระคือบำเพ็ญเนกขัมมะนั่นเอง ศีลแปดที่รักษากันในวันพระ เรียกว่า อุโบสถศีล ผู้ครองเรือนทั่วไปไม่สะดวกถือศีล ๘ ได้ทุกวัน ก็จะหาโอกาสมา ถือศีลกันเฉพาะวันพระเช่นนี้จึงเรียกว่ารักษาอุโบสถศีล คำอาราธนานอุโบสถศีล (คนเดียว)          อะหังภันเต ติสะระเณนะะสะหะ อัฎฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถังยาจามิ    ทุติยัมปิ อะหังภันเต ติสะระเณนะะสะหะ อัฎฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถังยาจามิ    ตะติยัมปิ อะหังภันเต ติสะระเณนะะสะหะ อัฎฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถังยาจามิ ข้าพเจ้าขอสมาทานอุโบสถศีล อันประกอบด้วยองค์ 8 ประการ ที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้  จะถือไว้มิให้เสื่อมมิให้ทำลาย สิ้นวันหนึ่งกับคืนหนึ่ง ณ เวลานี้       จะต้องรักษา นับจากที่เราสมาทาน ไปจนถึงรุ่งเช้าของวันใหม่ ที่มีแสงสว่างของธรรมชาติ จนสามารถมองเห็นลายมือของตนเองได้  ก็จะหมดไปโดยอัตโนมัติ

คำอธิษฐานอโหสิกรรม, ต่อท้ายบทสวดมนต์

 หลังจากสวดมนต์ตามบทที่แต่ละท่าน สวดเป็นประจำแล้ว ควรจะต่อท้ายด้วยบทเหล่านี้ทุกครั้ง

• คำอธิษฐานอโหสิกรรม

        ข้าพเจ้าขออโหสิกรรม กรรมใดที่ทำแก่ผู้ใดในชาติใดๆ ก็ตาม ขอให้เจ้ากรรมนายเวรจงอโหสิกรรมให้แก่ข้าพเจ้า อย่าได้จองเวรจองกรรมต่อไปเลย 

        แม้แต่กรรมที่ใครๆ ทำแก่ข้าพเจ้าก็ตาม ข้าพเจ้าขออโหสิกรรมให้ทั้งสิ้่น ยกถวายพระพุทธเจ้าเป็นอภัยทาน เพื่อจะได้ไม่มีเวรกรรมต่อไป

        ด้วยอานิสงส์แห่งอภัยทานนี้  ขอให้ข้าพเจ้า ครอบครัว บุตรหลาน ตลอดจนวงศาคณาญาติและผู้มีพระคุณของข้าพเจ้ามีความสุข ความเจริญ ปฏิบัติแต่สิ่งที่ดีและสิ่งที่ชอบด้วยเทอญฯ

• บทแผ่เมตตาแก่ตนเอง

อะหัง สุขิโต โหมิ      ขอให้ข้าพเจ้ามีความสุข

นิททุกโข โหมิ          ปราศจากความทุกข์

อะเวโร  โหมิ           ปราศจากเวร

อัพยาปัชโฌ  โหมิ    ปราศจากอุปสรรคอันตรายทั้งปวง

อะนีโฆ  โหมิ          ปราศจากความทุกข์กายทุกข์ใจ

สุขี อัตตานัง ปะริหะรามิ   มีความสุขกายสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเถิด

• บทแผ่เมตตาให้สรรพสัตว์

สัพเพ สัตตา     สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิดแก่เจ็บตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น

อะเวราโหนตุ    จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่ามีเวรแก่กันและกันเลย

อัพะยาปัชฌา โหตุ    อย่าเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย

อะนีฆา โหนตุ   อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย

สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุ   จงมีความสุขกายสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเถิดฯ

• กรวดน้ำให้เจ้ากรรมนายเวร

        ข้าพเจ้าขออุทิศบุญกุศล จากการเจริญภาวนานี้ ให้แก่เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายของข้าพเจ้า ที่ข้าพเจ้าได้เคยล่วงเกินท่านไว้ ตั้งแต่อดีตชาติจนถึงชาตินี้ ท่านจะอยู่ภพใดหรือภูมิใดก็ตาม ขอให้ท่านได้รับผลบุญนี้แล้วโปรดอโหสิกรรมและอนุโมทนาบุญแก่ข้าพเจ้า ด้วยอำนาจบุญนี้ด้วยเทอญ

• คำขอขมาโทษ (กรรมชั่ว)

        กรรมชั่วอันใดที่ข้าพเ้จ้าทำไว้ ด้วยกาย วาจา ใจ ในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ คุณบิดา - มารดา ครูบาอาจารย์  ผู้มีพระคุณ เพราะความไม่รู้ ความหลง ความงมงาย ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ขอพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์  คุณบิดา-มารดา ครูบาอาจารย์ และผู้มีพระคุณ จงยกโทษ โปรดให้ข้าพเจ้าหลุดพ้นจากความทุกข์ยากลำบากเข็ญใจ  ความทุกข์อย่าได้ใกล้ ความไข้อย่าได้มี ขอให้มีความสุขสวัสดีมีชัย หายทุกข์ หายโศก หายโรค หายภัย หายอุบาทว์ เสนียดจัญไร  อันตรายทั้งหลายจงเสื่อมไป สิ้นไป สูญไป หายไป ข้าพเจ้าจะปรารถนาสิ่งใดขอให้สมความปรารถนา ทุกประการ นิพพานะ ปัจจะโย โหนุ

(จงตั้งจิตอธิษฐานตามความปรารถนาที่ต้องการ)

        

ทำบุญอย่างไรให้ได้บุญมาก

         
            ปัจจุบันพวกเราชาวพุทธทั้งหลาย ยังมีความเข้าใจเรื่องการทำบุญที่ถูกวิธีน้อยมาก  ดังนั้น การทำบุญจึงทำกันมาตามที่บรรพบุรุษ หรือ คนทั้งหลายเขาทำกัน การทำบุญถ้าเปรียบเหมือนการลงทุนทำการค้า  ลงทุนไปเท่ากันแต่ผลกำไรได้กลับมาไม่เท่ากัน  ผู้รู้ธรรมะมีปัญญาพึงทำบุญให้ถูกวิธี  เพราะบางทีการทำบุญผิดวิธีนั้น  นอกจากจะไม่ได้บุญ ได้บุญน้อย  หรืออาจจะได้บาปไปแทนก็ได้

            การทำบุญมีองค์ประกอบหลักอยู่ 2 อย่าง คือ

1.วัตถุทานต้องได้มาโดยชอบ ไม่ได้มาโดยเบียดเบียนผู้อื่น ถือเป็นวัตถุทานที่บริสุทธิ์

2.เจตนาในการทำบุญต้องบริสุทธิ์ คือมีเจตนาทานด้วยจิตยินดี เป็นกุศล ไม่กังวล ไม่มัวหมอง

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสเอาไว้ว่า แม้วัตถุทานจะบริสุทธิ์ดี เจตนาในการทำทานจะบริสุทธิ์ดี จะทำให้ทานนั้นมีผลมากหรือน้อย ย่อมขึ้นอยู่กับเนื้อนาบุญเป็นลำดับต่อไปนี้คือ

1. ทำทานแก่สัตว์เดรัจฉานได้บุญ 100 เท่า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่มนุษย์ แม้จะเป็นมนุษย์ที่ไม่มีศีล ไม่มีธรรมเลยก็ตาม ทั้งนี้เพราะสัตว์ย่อมมีบุญวาสนาบารมีน้อยกว่ามนุษย์และสัตว์ไม่ใช่เนื่อนาบุญที่ดี

2. ให้ทานแก่มนุษย์ที่ไม่มีศีลได้บุญ 1,000 เท่า ไม่มีธรรมวินัย แม้จะให้มากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล 5 แม้จะให้เพียงครั้งเดียว

3. ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล 5ได้บุญ 10.000 เท่า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล 8 แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

4. ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล 8 ได้บุญ 100,000 เท่าขึ้นไป แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่ผู้ที่มีศีล 10 คือสามเณรในพระพุทธศาสนา แม้จะได้ถวายทายเพียงครั้งเดียวก็ตาม(ทำทานให้กับมนุษย์ที่รักษาศีลอุโบสถ ได้บุญ 100,000 เท่า)

5. ถวายทานแก่สามเณรซึ่งมีศีล 10 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานดังกล่าวแก่พระสมมุติสงฆ์ ซึ่งมีศีลปาฎิโมกข์สังวร 227 ข้อ

พระด้วยกันก็มีคุณธรรมแตกต่างกัน จึงเป็นเนื้อนาบุญที่ต่างกัน บุคคลที่บวชเข้ามาในพระพุทธศาสนามีศีลปาฎิโมกข์สังวร 227 ข้อนั้น องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังไม่ตรัสเรียกว่าเป็น "พระ" แต่เป็นเพียง "พระสมมุติ" เท่านั้น เรียกกันว่า "สมมุติสงฆ์" พระที่แท้จริงนั้น หมายถึงบุคคลที่บรรลุธรรม ตั้งแต่พระโสดาปัตติผลเป็นพระโสดาบันเป็นต้นไป ไม่ว่าท่านผู้นั้นจะได้บวชหรือเป็นฆราวาสก็ตาม นับว่าเป็น "พระ" ทั้งสิ้น และพระด้วยกันก็มีคุณธรรมต่างกันหลายระดับชั้น จากน้อยไปหามากดังนี้ พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี พระอรหันต์ พระปัจเจกพุทธเจ้า สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและย้อมเป็นเนื้อนาบุญที่แตกต่างกัน ดังต่อไปนี้

6. ถวายทานแก่พระสมมุติสงฆ์ที่มีศีลครบ 227 ข้อได้บุญอย่างน้อย 1 ล้านเท่า เป็นอย่างน้อย
 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้รับบุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระโสดาบัน แม้จะได้ถวายทานดังกล่าวแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม(ความจริงยังมีการแยกเป็น พระโสดาปัตติมรรคและพระโสดาปัตติผล ฯลฯ เป็นลำดับไปจนถึงพระอรหันตผล แต่ในที่นี้จะกล่าวแต่เพียงย่นย่อพอให้ได้ความเท่านั้น)

7. ถวายทานแก่พระโสดาบันได้บุญอย่างน้อย 10 ล้านเท่าเป้นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระสกิทาคามี แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

8. ถวายทานแก่พระสกิทาคามีได้บุญอย่างน้อย 100 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระอนาคามี แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

9. ถวายทานแก่พระอนาคามีได้บุญอย่างน้อย 1,000 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย  แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระอรหันต์ แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

10. ถวายทานแก่พระอรหันต์ได้บุญอย่างน้อย 10,000 ล้านเท่า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

11. ถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้าได้บุญอย่างน้อย 100,000 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้จะถวายทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

12. ถวายทานแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้บุญอย่างน้อย 1,000,000 ล้านเท่าเป็นอย่างน้อย แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายสังฆทานคณะสงฆ์ที่มี่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นประธาน แม้จะได้ถวายสังฆทานดังกล่าวแม้เพียงครั้งเดียว

13. การถวายสังฆทานที่มีองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่า การถวายวิหารทาน แม้จะได้กระทำแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม วิหารทาน ได้แก่การสร้างหรือร่วมสร้างโบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ ศาลาโรงธรรม ศาลาท่าน้ำ ศาลาที่พักอาศัยคนเดินทาง อันเป็นสาธารณประโยชน์ที่ประชาชนได้ใช้ประโยชน์ร่วมกัน อนึ่ง การสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณประโยชน์หรือสิ่งที่ประชาชนใช้ประโยชน์ร่วมกัน แม้จะไม่เกี่ยวเนื่องกับกิจในพระพุทธศาสนา เช่น โรงพยาบาล โรงเรียน บ่อน้ำ แท็งก์น้ำ ศาลาป้ายรถยนต์โดยสารประจำทาง สุสาน เมรุเผาศพ ก็ได้บุญมากในทำนองเดียวกัน

14. การถวายวิหารทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง(100 หลัง) ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ธรรมทาน แม้จะให้แต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม การให้ธรรมทานก็คือการเทศน์ การสอนธรรมะแก่ผู้อื่นที่ยังไม่รู้ให้ได้รู้ ที่รู้อยู่แล้วให้รู้ยิ่งขึ้นไป ให้ได้เข้าใจในมรรค ผล นิพพาน ให้ผู้ที่เป็นมิจฉาทิฐิได้กลับใจเป็นสัมมาทิฐิ ชักจูงผู้คนให้เข้าปฏิบัติธรรม รวมตลอดถึงการพิมพ์การแจกหนังสือธรรมะ (อานิสงส์การให้ธรรมเป็นทาน..พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่าแม้ให้พระพุทธเจ้าพระ ปัจเจกพุทธเจ้าและพระอรหันตสาวกนั่งเรียงกันจากโลกมนุษย์ไปจนถึงพรมโลก แล้วถวายผ้าไตรครบทุกองค์ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ธรรมทาน)

อย่างไรก็ดี การให้ธรรมทาน แม้จะมากเพียงใด แม้จะชนะการให้ทานอื่นทั้งมวล ผลบุญนั้นก็ยังอยู่ในระดับที่ต่ำกว่า"ฝ่ายศีล" เพราะเป็นการบำเพ็ญบารมีคนละขั้นต่างกัน

   สรุป
 การทำทานจะได้บุญมากหรือน้อย ขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัย 3 ประการ คือ


1.ผู้ให้ทานมีเจตนาบริสุทธิ์
2.สิ่งที่ให้ทานนั้นได้มาด้วยความบริสุทธิ์ไม่ได้เบียดเบียนใครมา
3.จะได้บุญมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับผู้รับ ว่ามีศีลมากหรือน้อยเพียงใด ดังข้างต้น

  การจะทำบุญพระ พุทธเจ้าและพระปัจเจกพุทธเจ้า ไม่สามารถทำได้แล้ว จะไปทำบุญกับพระอรหันต์ พระอนาคามี พระสกิทาคามี หรือ พระโสดาบัน ก็ไม่รู้พระรูปไหน ดังนั้นพระพุทธเจ้าจึงบัญญัติไว้ว่า ให้ทำสังฆทานกับพระสมมุติสงฆ์(พระตามวัดที่เราเห็นทั่วไป)ตั้งแต่ 4 รูปขึ้นไป และต้องมีศีลครบทั้ง 227 ข้อ 
(ถ้าให้ดีต้องเอา มากเข้าไว้เพราะไม่รู้ว่าจะมีรูปไหนปาราชิกหรือไม่) การทำสังฆทานคือการทำทานด้วยอาหารและบริวาร (ยกเว้นเิงิน) การถวายให้พระต่ำกว่า 4 รูปไม่ถือว่าเป็นสังฆทาน 

     การทำทานที่ได้บาป  
คนส่วนใหญ่ 90 % มักจะถวายซองเงินให้พระเวลาทำบุญ ซึ่งแทนที่จะได้บุญกลับทำให้ได้บาปแทน เนื่องจากเราทำให้พระผิดศีล (อาบัติ) 

     หากอยาก จะถวายปัจจัย(เงิน)ให้พระ แล้วไม่ให้เป็นบาป มีวิธีทำได้คือมอบเงินให้กับไวยาวัจกรหรือมัคทายกของวัดหรือบุคคลที่ติดตาม พระมา แล้วบอกถวายพระท่านว่า...ข้าพเจ้า ได้ถวายปัจจัยจำนวน....บาท โดยได้มอบให้ไว้กับไวยาวัจกรหรือมัคทายกแล้ว หากพระคุณเจ้าประสงค์จะใช้สิ่งใดให้เรียกได้จากไวยาวัจกรหรือมัคทายกตามได้ ตามประสงค์....เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้นได้บุญแล้ว ส่วนเรื่องหลังจากนั้นไม่เกี่ยวกับเรา.....

----------------------------------------------------------------

   การทำบุญขั้นกลางคือการรักษาศีล

การรักษาศีลเป็นการเพียรพยายามเพื่อระงับโทษทางกายและวาจา เป็นเพียงกิเลสหยาบมิให้กำเริบขึ้น และเป็นการบำเพ็ญบุญบารมีที่สูงขึ้นกว่าการให้ทาน ทั้งในการถือศีลด้วยกันเอง ก็ยังได้บุญมากและน้อยต่างกันตามลำดับต่อไปนี้คือ

1. การให้อภัยทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถือศีล 5 แม้จะได้ถือเพียงครั้งเดียวก็ตาม

2. การถือศีล 5 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังไก้บุญน้อยกว่าการถือศีล 8 แม้ได้ถือเพียงครั้งเดียวก็ตาม

3. การถือศีล 8 แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถือศีล 10 คือการบวชเป็นสามเณรในพระพุทธศาสนา แม้จะบวชได้แต่เพียงวันเดียวก็ตาม

4. การที่ได้บวชเป็นสามเณรในพระพุทธศาสนา แล้วรักษาศีล 10 ไม่ให้ขาด ไม่ด่างพร้อย แม้จะนานถึง 100 ปี ก็ยังได้บุญน้อยกว่าผู้ที่ได้อุปสมบทเป็นพระสมมุติในพระพุทธศาสนามีศีล ปาฏิโมกข์สังวร 227 แม้จะบวชได้เพียงวัยเดียวก็ตาม
     
       การทำบุญที่ง่ายที่สุดและไม่ต้องลงทุนอะไรเลย คือการรักษาศีล การสวดมนต์ และการทำภาวนาสมาธิ ซึ่งการภาวนาทำสมาธิเป็นการทำบุญขั้นสูง


***แน่นอนครับว่า การรักษาศีล 5 แม้ 10,000 ครั้ง บุญก็ยังไม่เท่า นั่งสมาธิถึงขั้นเอกัคคตา เพียงครั้งเดียว***


คลิปศีลอุโบสถ #1.

http://www.youtube.com/watch?v=UlFWpXM7Xa0

คลิปศีลอุโบสถ #2.

http://www.youtube.com/watch?v=8MHkjo2Ig9I

บาปบุญมีจริง อย่าประมาท

ผลการผิดศีลห้า เลวร้ายกว่าที่คิด

ผลของการผิดศีล 5 ทำให้ชีวิตเราเลวร้ายอย่างไร

ผิดศีลข้อ 1 ( ฆ่าสัตว์,เบียดเบียนทำร้ายสัตว์,กักขังทรมาณสัตว์) ผลกรรมคือ

1. มักมีปัญหาสุขภาพ ขี้โรค มีโรคเรื้อรัง รักษาไม่หาย รักษายุ่งยาก
2. มีอุบัติเหตุบ่อยๆ อาจมีอุปฆาตกรรม คือกรรมตัดรอน ทำให้ตายก่อนอายุขัย
3. อาจพิกลพิการ มีปัญหาร่างกายไม่สมส่วน ไม่สมประกอบ
4. กำพร้าพ่อแม่ คนใกล้ตัวโดนฆ่า
5. อายุสั้น ตายทรมาณ ตายแบบเดียวกับที่ไปฆ่าไปทรมาณสัตว์ไว้
6. อัปลักษณ์ มีปมด้อยด้านสังขาร

แนะนำหนทางทุเลา : ตั้งสัจจะว่าจะพยายามไม่ฆ่าสัตว์ไม่ทำร้ายหรือเบียดเ บียน ไม่แกล้ง 
ไม่กักขัง ว่างๆก็ไถ่ชีวิตสัตว์เช่นไปตลาดซื้อปลาที่เค้ากำลังจ ะขายให้คนไปทำกินให้เราซื้อ
ไปปล่อยในเขตอภัยทาน (ท่าน้ำของวัด) หรือ ซื้อยาสมุนไพรยาแผนปัจจุบันไปให้ถวายพระที่วัด
 หรือไปตามโรงพยาบาลทั้งของคนปกติและของสงฆ์เพื่อบริจ าคค่ารักษา หรือรับอุปถัมภ์
ค่ารักษาพยาบาลบริจาคเลือดและร่างกาย ให้สภากาชาดไทยหรือตามโรงพยาบาลต่างๆ
และอื่นๆตามแต่ท ่านจะสะดวกและตามกำลัง


ผิดศีลข้อที่ 2 (ลักทรัพย์ ขโมย ฉ้อโกง ยักยอก ทำลายทรัพย์) ผลกรรมคือ

1. ธุรกิจไม่เจริญก้าวหน้า เจ๊ง ขาดทุน ฝืดเคือง โดนโกง
2. มีแต่อุบัติเหตุให้เสียทรัพย์สิน ต้องชดใช้ให้คนอื่นอย่างไร้เหตุผล
3. ทรัพย์หายบ่อยๆหลงลืมทรัพย์วางไว้ไม่เป็นที่ หาก็ไม่เจอ
4. มีคนมาผลาญทรัพย์เรื่อยๆทั้งคนใกล้ตัวและคนทั่วไป
5. ลูกหลานแย่งชิงมรดก โดนลักขโมยบ่อยๆ 
6.ตระกูลอับจนไม่มีที่สิ้นสุด มีแต่คนมาทำลายทรัพย์

แนะนำหนทางทุเลา : ตั้งสัจจะไม่ยุ่งกับทรัพย์สินของคนอื่น หากอยากได้ให้ขอเสียก่อน
 จนกว่าเจ้าของจะอนุญาตด้วยความเต็มใจหมั่นทำบุญสังฆท าน บริจาคค่าน้ำค่าไฟวัดเพื่อ
ที่ศาสนาจะได้ไม่ขาดแคลนปั จจัยส่งผลบุญให้เราไม่ขัดสนมอบทุนการศึกษาแด่ผู้ที่ขาด
แคลนทุนทรัพย์ผลบุญ ทำให้เรามีปัญญาที่จะหาทรัพย์อย่างสุจริตรวม ทั้งต้องตั้งสัจจะที่
จะมีสัมมาอาชีพไม่ฉ้อโกงใครแม้แ ต่สลึงเดียวและอื่นๆตามแต่ท่านจะสะดวกและตามกำลัง
ผิดศีลข้อ 3 (ประพฤติผิดในกาม ผิดลูกเมียเขาล่วงเกินบุตรธิดาของผู้อื่นก่อนได้รับ
อนุญาตแย่งคนรักของคนอื่น,กีดกันความรักคนอื่น,นอกใจค ู่ครอง,หลอกลวง,ข่มขืน,ค้าประเวณี,
 ล่วงเกินทางเพศต่างๆ) ผลกรรมคือ

1. หาคู่ครองไม่ได้ ,ไม่มีใครเอา, หน้าตาอัปลักษณ์ ,โดนเพศตรงข้ามล้อเลียนจนมีปมด้อย
2. เป็นหม้าย ,ผัวเมียตายจาก, ผัวหย่าเมียร้าง,คบใครก็มีเหตุให้หย่าร้างเลิกรา
3. คนรักนอกใจ ,คนรักมีชู้ ,มีเมียน้อย ,คบใครก็เจอแต่คนเจ้าชู้ ,โดนหลอกฟัน, ท้องไม่รับ, 
เสียตัวฟรี ,โดนข่มขืน
4. ไม่มีมิตรจริงใจ, เพื่อนฝูงไม่รัก, พี่น้องก็ไม่รัก ,พ่อแม่ทอดทิ้ง ,ชีวิต
ขาดความอบอุ่น, มีแฟนก็ไม่มีใครจริงจังด้วย,ครอบครัวไม่อบอุ่น
5. มีความผิดปกติทางเพศทางร่างกาย, ทางจิตใจ, ถูกกีดกันทางความรัก, สังคมไม่ยอมรับ
ความรักของตน, มีความรักหลบๆซ่อนๆ
6. ต้องมีเหตุพลัดพรากจากคนรักและของรักอยู่เสมอ (ก่อนเวลาอันควร)

แนะนำหนทางทุเลา : ตั้งสัจจะว่าจะไม่ทำผิดเรื่องทางเพศไม่ทำให้ใครรู้สึ กผิดหวังเสียใจ
ในเรื่องความรัก ไม่กีดกันไม่คิดแย่งหรือไปรักกับคนรักของใคร ไม่คิด
ทำร้ายความรู้สึกคนรัก ไม่ล่วงเกินบุตรธิดาของใครก่อนได้รับอนุญาต รักเดียวใจ
เดียว ไม่นอกใจไม่มีกิ๊ก พอใจในคู่ครองของตนเอง

หมั่นทำบุญถวายเทียนคู่ให้วัด ถวายธงคู่ประดับวัด ช่วยออกค่าใช้จ่ายงานแต่งงานและอื่นๆ
ตามแต่ท่านจะสะด วกและตามกำลังหรือให้ธรรมะด้านความรักแก่คู่รักที่รู ้จัก เอาใจใส่คู่ครอง
คนรักเอาใจใส่พ่อแม่ของตนเองหากรักพ่ อแม่เอาใจใส่พ่อแม่อย่างดีจะได้รับผลบุญ ทำให้
ความรักของเราสดใสไม่เจ็บช้ำหากทรมาณพ่อแม่ ทำอย่างไรกับพ่อแม่ไว้ต่อไปชีวิตรักก็จะ
เลวร้ายพอ ๆ กับความรู้สึกเสียใจของพ่อแม่ที่เราได้กระทำไว้



ผิดศีลข้อ 4 (โกหก ปลิ้นปล้อน กลับคำ ไม่มีสัจจะ หลอกลวงผู้อื่นใส่ร้ายผู้อื่น ยุแยงให้คนแตกกัน 
ใช้วาจาดูหมิ่น พูดส่อเสียด พูดคำหยาบขี้โม้ นินทา ด่าทอ ด่าพ่อล้อแม่ ด่าและเถียงผู้มีพระคุณ
 ผิดสัญญาสาบานแล้วไม่ทำตาม ) ผลกรรมคือ

1.ปากไม่สวย ฟันไม่สวย มีกลิ่นปาก มีปัญหาเรื่องปากเรื่องฟันอยู่เนืองนิจ
2.มีแต่คนพูดให้เสียหาย มีคนซุบซิบนินทาเรื่องของเรา มีคนคอยใส่ร้ายดูหมิ่นและส่อเสียดเราอยู่เสมอ
3.ไม่มีใครจริงใจด้วย มีแต่คนมาพูดจาหลอกลวง ผิดสัญญาต่อเรา
4.เกิดในสังคมที่พูดแต่คำหยาบคำส่อเสียดปลิ้นปล้อน นินทาอยู่เนืองนิจ เพียงตื่นมาก็พบเจอความ
ไม่เป็นมงคล (สังคมที่ปากไม่เป็นมงคล)
5.หลงเชื่อคนอื่นได้ง่าย โดนหลอกได้ง่าย ไม่มีความระวังเวลาโดนโกหก
6.ไม่มีใครเชื่อถือในคำพูดของเรา, เป็นคนที่พูดอะไรแล้วคนเมิน,พูดติดๆขัดๆ, นึกจะพูดอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ

แนะนำหนทางทุเลา : ตั้งสัจจะว่าจะไม่พลั้งปากโกหกหรือส่อเสียดนินทายุแย งใคร ไม่ด่าใคร
 พูดตามความเป็นจริงทุกอย่าง สิ่งใดควรพูดก็ควรพูดไม่ควรพูดก็อดทนไว้ไม่ด่าไม่เถี ยงไม่นินทา
ผู้มีพระคุณเช่นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ให้คำสั ญญาใครไว้ต้องรักษา อย่าสาบานอะไรพร่ำเพรื่อว่าง ๆ
 ก็ออกค่าใช้จ่ายให้ค่าทำฟันแก่คนยากคนจนและอื่น ๆ ตามแต่ท่านจะสะดวกและตามกำลังหมั่น
ให้สัจธรรมความจริ งแก่คนทั่วไป พูดแต่ธรรมะ สอนธรรมะอยู่เสมอหมั่นพูดหรือเผยแพร่ธรรมะ
ให้คนอื่นฟ ังบ่อยๆ ทำตัวให้มีธรรมะให้มีสัจจะพูดอะไรก็ไม่ผิดคำพูดไม่กล ับคำ ไม่หลอกลวงใคร
 คนจะเชื่อถือมากขึ้น

ผิดศีลข้อ 5 (ดื่มของมึนเมา เสพยาเสพติด ให้ยาเสพติด ให้ของมึนเมา ขายของมึนเมา ขายยาเสพติด)
 ผลกรรมคือ

1. สติปัญญาไม่ดี ขี้หลงขี้ลืม เรียนไม่เก่ง อ่านหนังสือไม่จำ อ่านยังไงก็ไม่เข้าใจ
2. เกิดในตระกูลที่โง่เขลา เต็มไปด้วยอบายมุข
3. หากกรรมหนักจะเกิดเป็นเอ๋อ ปัญญาอ่อน เป็นโรคทางปัญญา
4. ลูกหลานสำมะเลเทเมา มีลูกหลานติดยาเสพติด
5. เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ไม่มีสติระวัง มีแต่ความประมาท
6. มักลุ่มหลงในสิ่งผิดได้ง่าย เป็นคนที่โดนมอมเมาให้หลงใหลในสิ่งผิดได้ง่าย (ขาดสติ)

แนะนำหนทางทุเลา : ตั้งสัจจะว่าจะไม่ดื่มของมึนเมาและยาเสพติดทุกชนิดไม ่จำหน่าย
 จ่ายแจกของมึนเมาและยาเสพติดทุกชนิดหมั่นทำธรรมทานวิ ทยาทานให้ปัญญาความรู้แก่คน
ทั่วไปและอื่นๆตามแต่ท่าน จะสะดวกและตามกำลัง

อานิสงส์ของการรักษาศีล 5 ทำทาน เจริญพรมวิหาร มี 11 อย่าง

1.นอนเป็นสุข หลับไม่ฝันร้าย

2.ตื่นนอนจิตใจแจ่มใส

3.เป็นที่รักใคร่ของมนุษย์และอมนุษย์ทั้งหลาย

4.เทวดาคุ้มครองรักษา

5.ป้องกันภัยจากไฟไหม้บ้าน

6.ไม่เป็นอันตรายจากอาวุธ

7.ไม่ตายเพราะยาพิษ

8.ผิวพรรณมีสง่าราศี

9.เป็นผู้มีโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียนน้อย

10.มีสติ ไม่หลงทำการฆ่าตัวตาย

11.เมื่อตายไปย่อมไปอุบัติในสุคติโลกสวรรค์

ดูคลิปบรรยายศีล5#1

ดูคลิปบรรยายศีล 5#2

http://youtu.be/9Tj02mYXo04 

นั่งสมาธิแล้วดีอย่างไร

การนั่งสมาธิ ไม่เจาะจงว่าต้องนับถือศาสนาพุทธเท่านั้น  ทุกเชื้อชาติศาสนาสามารถทำได้ทั้งนั้น
การนั่งสมาธิ เพื่อต้องการทำจิตให้สงบ ปราศจากความคิดนึกปรุงแต่งเรื่องภายนอก ไม่จำเป็นต้องใช้คำบริกรรมใดๆ ก็ได้  เช่นทำง่ายๆโดยการใช้จิตสัมผัสกับลมหายใจเข้าออก เมื่อจิตสงบเย็น อย่าหยุดนิ่งเฉย ให้น้อมจิตเพื่อพิจารณาเรื่องราวต่างๆ ถ้ามีปัญหาใดๆ ที่กำลังทำให้ท่านเป็นทุกข์อยู่ ให้น้อมจิตเข้าไปคิดนึกพิจารณาปัญหาต่างๆ ด้วยความสุขุมรอบคอบอย่างมีสติ

จงยกเอาปัญหานั้นขึ้นมาพิจารณาว่า ปัญหานี้มันมาจากไหน เกิดขึ้นเพราะอะไร? เพราะอะไรท่านจึงหนักใจ ทำอย่างไรถึงจะสามารถแก้ไขปัญหาได้ ทำอย่างไรจึงจะเบาใจและไม่เป็นทุกข์กับมัน การพิจารณาอยู่ด้วยจิตสงบอย่างนี้ จิตของท่านจะค่อยๆ รู้เห็น และเกิดความคิดนึกรู้สึกอันฉลาดข้นมาโดยธรรมชาติของมัน จิตจะสามารถเข้าใจต้นสายปลายเหตุของปัญหาต่างๆ อย่างนี้เรื่อยไป หลังจากที่จิตสงบแล้ว

หรือท่านจะน้อมจิตไปสำรวจการกระทำของตัวเองในอดีตที่ผ่านมา พิจารณาดูว่าท่านทำประโยชน์อะไรให้แก่ส่วนรวมหรือไม่ หรือท่านทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง และตั้งใจไว้ว่าต่อไปนี้ท่านจะไม่ทำสิ่งผิดซ้ำอีก จะไม่พูดสิ่งไม่ดี ที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนและไม่สบายใจ  จะพูดจะทำแต่สิ่งที่เป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่โลกนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้